PISKORCZYN (1,5 km.)


Leży pomiędzy Brzuzem i Ugoszczem z dworkiem i niewielkim parkiem pochodzącym z początku XX wieku. Wieś wymieniana w połowie XVI w. jako własność Piskorskich herbu Dołęga. W 1673 roku własność szlachecka m.in. Tadajewskich, Borowskiego i Rościszewskiego. W 1747 roku należała do Jana Ostrowskiego, po którym dziedziczył syn Franciszek. W XIX w. majątek piskorczyński posiadali Ostrowscy. Ostatnimi właścicielami byli Śledzianowski i Marcinkowski. Pod koniec XIX wieku majątek obejmował: Piskorczyn, Nowiny i Arturowiznę i liczył ok. 125 ha powierzchni. Znajduje się tu dwór z przełomu XIX i XX w. w otoczeniu niewielkiego parku, kapliczka przydrożna tzw. "Boża Męka" z XX w.

Oto fragment opisu wsi Piskorczyn z 1681 roku zamieszczonego w książce Piotra Gałkowskiego "Brzuze i okolice":

"Stał się kontrakt i nieodmienne postanowienie między jegomościa panem Jakubem Swaradzkim sędziem ziemskim michałowskim z jednej, a jegomościa panem Aleksandrem Rościszewskim, niegdy Zygmunta synem z drugiej strony, łże jegomość pan sędzia, widząc dobra we wsi Piskorczynie leżące, niegdy jegomości pana Stanisława Swaradzkiego, przez pozostałą małżonkę jego spustoszone, bez żadnych zasiewów i dobytku zostające puszcza w posesją arendownym sposobem jegomości panu Rościszewskiemu po-mienionemu ze wszytkimi prawami, własnością i przyległościami, rolami, łąkami, lasami, sadzawkami, siedliskami, budynkami, to jest chałupami dwiema chłopskimi, dobrze sporządzonymi, stodołą jedną i spirzchem, i stajnią, nowo w drzewo sosnowe i słupy dębowe postanowionemi, dachami dobrze okrytymi i posowami polepionymi. U spirzcha drzwi z tarcic sosnowych stolarką zrobione, na zawiasach i hakach żelaznych."